Foglia d'Oro — teninin altındaki altın yaprak.
Otuzlu yaşlarında İtalyan bir kadın; katılığın, sevdiğin insanları nasıl katılaştırabileceğini erken öğrenmiş. O günden beri sevdiklerini hem yakın hem hareketli tutuyor — dünyanın kıracağı şeyi usulca bükerek — ki sıcaklık donup taşlaşmaya hiç fırsat bulamasın.
Çılgınlığı sevgiden gelir, tutkusu adaletten — asla tersi değil. Bedende yaşayan bir güç: saydam tenin altında ince altın-yaprak damarlar, lapis lazuli bir kolyede demir atmış. Lanet de bu, süper güç de bu. Hem lanet hem süper güç.
Sıcak altın-yaprak damarlar saydam tenin altında görünür biçimde parlar, lapis kolyeden doğar. Ela-yeşil iris'lerini ince bir sıvı altın halkası çevreler. Sağ eli durdurma jestinde avuç dışa dönük kalkıktır, parmaklar sıkıca açık — elinin çevresindeki hava, asılı toz zerrecikleriyle zaman-donmuş bir nitelik taşır. Espera hem beklemek hem ummak demek: kalkık el bir ret değil, bir sabır — hâlâ bir şeyin yola çıktığına inanan, tutulmuş bir nefes.
Kolye obsidyene kararmıştır. Ten daha soğuk okunur — boğaz çukurunda ve şakaklar çevresinde hafif grimsi bir alt ton, sanki içsel sıcaklık çekilmiş gibi. Gerçek yanmış ve kömürleşmiş altın yapraklar havada süzülür, kimisi kenarlarında hâlâ için için yanar. Soğuk, odaklı öfke — ağız hafifçe sıkılmış, asla bağırmaz.
Durgun Akdeniz turkuazında bele kadar duruyor. Lapis, altın pirit benekleriyle koyu mavisine tümüyle dönmüştür. Omuzlarının çevresinde gerçek altın yaprak benekleri, ağır yükselen bir rüzgâra yakalanmış düşen sonbahar yaprakları gibi yukarı doğru süzülür. Açık avuçlarında soluk, silik yara izleri — eski izler, çoktan iyileşmiş.
Her disiplin bir yansıma saklar. Onunki burada bekliyor — aynı el, aynı duruş, taşa kesmiş.
Tenin altından akması gereken altın yüzeye çıkmış, ve durmuş. Bir kez gözlere bak — içeride hâlâ biri var.
“Bekle” demek için kaldırdığı aynı açık el. Burada “daha ileri yok” diyor, ve bunu taşın dediği gibi diyor.
Boynundaki aynı yaprak. Artık yere bırakılamıyor.
Yeterince uzun kıpırdamadan otur, taht etrafında büyür. Yaprak tacı hiç düşmez; boğazındaki halka mükemmel bir sessizlikte durur.
Fazla kıpırdamadan duranlarla dolu bir oda. İçinden ışığın hâlâ geçtiği tek kişi o.
Taş bile kenarlarından kendini bırakır — tane tane, altın olarak.
Ama ayna yalnızca kıpırdamayı kesen şeyi tutar — o ise durmuyor. Espera hiçbir zaman durağanlık değildi; umudun daha eski adıydı. Altın, teninin altında sıcak ve yolda kalır; bir zamanlar içinde tutmayı öğrendiği ses, sıcaklık olarak geri döner — kıpırdamayı sürdürür ki hiçbiri taşa dönüp donmasın.
Dünyasının kurulduğu kumaş, odalar ve nesneler. Herhangi birinin karşısına geçin.
Islak bir camdan İstanbul, neonda parlayan ad. Nazikçe açmaya geldiği şehir.
Espera & Mar Adentro için +1 push'lanmış Kodak Vision3 500T · Destrucción için soğuk halation'lı Cinestill 800T. Anti-Marvel — yalnızca pratik, kamerada gerçekleşen büyü.
“Tutku: topraktaki tohumlar ve onların büyüyüşünü izleyecek sabır. Espera, bedende tutulan umuttur — altını hareket halinde tutar ki hayatın en küçük hali asla taşlaşmaya bırakılmasın.”
